اشک رازی است
لبخند رازی است
عشق رازی است

اشک آن شب لبخند عشقم بود
قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم
مرا فریاد کن
درخت با جنگل سخن می گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن میگویم

زندگی، عشق، عقل، مرگ

زندگی گفت: که آخر چه بود حاصل من؟

عشق فرمود: تا چه بگوید این دل من.

عقل نالید: کجا حل شود این مشکل من؟

مرگ خندید در این خانه ی ویرانه ی من!